Χωριό του νομού Καρδίτσας στην περιοχή Αργιθέας .Χτισμένο σε υψόμετρο 1050 μέτρων κάτω από τους πρόποδες του βουνού Kουκουρέλος. Αποτελεί καταφύγιο για όσους θέλουν να ξεκουραστούν και να ξεφύγουν από το θόρυβο της καθημερινής ζωής. Στο κέντρο του είναι η μεγάλη πλατεία ( Μπλούνος), η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος το Δημοτικό Σχολείο και το Περιφερειακό Ιατρείο, με θέα απεριόριστη και ανεπανάληπτη και με αίσθηση ομορφιάς και ηρεμίας.
- Το χωριό σύμφωνα με τις μαρτυρίες των γεροντότερων, είχε 700 οικογένειες και δύο μεγάλους συνοικισμούς, Την Άνω χώρα και την Κάτω χώρα ,που αργότερα 200 οικογένειες Σαρακατσαναίοι μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα. Στη σημερινή του θέση το χωριό μεταφέρθηκε το 1767 μ.χ. περίπου μετά την πρώτη καταστροφή του από τους τούρκους κατακτητές.
- Την ονομασία πιθανόν να την πήρε στην ανάγκη που βρίσκονταν συνέχεια οι κάτοικοι δηλαδή να κρατούν πάντα όπλο (Κουμπούρι) στο χέρι και να πολεμούν διαρκώς με τους εκάστοτε εχθρούς.
- Από το 1770-1820 το αρματολίκι των Αγράφων κρατούσαν οι Μπουκουβαλαίοι που για πολλά χρόνια έχοντας το στρατηγείο τους στα χωριά της Αργιθέας έδωσαν σκληρές μάχες εναντίων των κατακτητών. Στη μάχη στα Κουμπουριανά ο Γιάννης Μπουκουβάλας τσάκισε κυριολεκτικά τους Τούρκους και η λαϊκή μούσα τον αποθανάτισε με το τραγούδι;

Μάννα με καταράστηκε, βαριά κατάρα μούπε:
<< ολημερούλα πόλεμο, το βράδυ καραούλι..>>
Νάμουν αηδόνι στην Οξυά και πέρδικα στο Βλάσι
Νάμουν μια ασπροπέρδικα στα πλάγια τουΠετρίλου
στα πλάγια και στα πετρωτά και στις κοντοραχούλες
να σηκώνουμαν τ’ αποταχύ δυ’ ώρες πρίν ξημερώση
ν’ ακουρμαστώ τον πόλεμο, πώς πολεμούν οι κλέφτες
οι κλέφτες οι αρματολοί κι’ ο Γιάννης Μπουκουβάλας
στόν πάτω στα Κουμπουριανά μπροστά στην παναγία,
Γεώργο Χαϊντούτη φώναξε τ΄Αλέξη Τραγουδάκη;
<<Βάλε φωτιά στην εκκλησιά κάψτε τους Τούρκους μέσα.
χίλια φλουριά να της χρωστώ καινούργια να την κάνω>>
Ο Μπουκουβάλας χούγιαξε του Γεώργου Χαϊντούτη.
Τον λόγο δεν απόσωσε τον λόγο δεν απούπε,
Βλέπουν τους Τούρκους πόφευγαν, βλέπουν τους Αρβανίτες.

- Το 1823 ο Μουσταής Πασάς της Σκόνδρας έστειλε στρατό εναντίον του Γεωργίου Καραϊσκάκη όπου αναγκάστηκε να δώσει
μάχη στη θέση Τυρολόγος με λίγη δύναμη χωρίς να μπορέσει να αναχαιτίσει τις χιλιάδες του τούρκικου στρατού έτσι
ανεμπόδιστος ο Μουσταής Πασάς προχώρησε έκαψε και κατέστρεψε τα χωριά Βλάσι και Λεοντίτο και για δεύτερη
φορά τα Κουμπουριανά .

- Μετά την απελευθέρωση και προσάρτηση της Θεσσαλίας το Μάρτιο του 1881 και μετά από σκληρούς αγώνες όλα τα χωριά της
Αργιθέας αποτελούσαν ξεχωριστό δήμο με έδρα τα Κουμπουριανά κέντρο και γεωγραφικά των 24 χωριών της Αργιθέας για το
λόγο αυτό μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως το βυζάντιο της περιοχής.
- Οι Δήμαρχοι που εκλέχθηκαν διοίκησαν τον τόπο με ξεχωριστό ζήλο ο καθένας. Πέρασαν από το δήμο οι εξής Δήμαρχοι.
α) ο Δημήτριος Αλεξανδρής τιμητικά και επάξια πήρε το δήμο επειδή διακρίθηκε στους απελευθερωτικούς αγώνες της περιοχής
β)ο Βασίλειος Τσαντούλας προσέφερε πολλές υπηρεσίες στους Έλληνες είχε διατελέσει και γενικός γραμματέας του τούρκου
Διοικητή Θεσσαλίας, ήταν πανέξυπνος και δραστήριος. γ)ο Δημητρούλας Οικονόμου από τα Βραγγιανά σεμνός δίκαιος και πρακτικός.
Μετέφερε το δήμο για λίγο διάστημα στο χωριό Στεφανιάδα. δ)Λάμπρος Θεοδοσόπουλος από το Πετροχώρι που οι γεροντότεροι
τον θυμούνται καλοκάγαθο άνθρωπο.

- Σχηματίστηκε ο δήμος με το Β.Δ. της 31ης Μαρτίου 1883 (ΦΕΚ 126)<<περί της εις δήμους διαιρέσεως της εν τω νομώ Τρικάλων επαρχίας Καρσίτσας>> Β' τάξη με πληθυσμό 4888 κατοίκους και έδρα Κουμπουριανά. Το έμβλημα που καθορίστηκε με Β.Δ. της 30ης Σεπτεμβρίου 1883 (ΦΕΚ 419/σελ.2357);<<(ινα) η σφραγίς του δήμου Αργιθέας εν τω μέσω μεν <<νέον εν χιτώνι βραχείαν έχοντα εν μεν τη δεξιά φιάλην, εν δε τη αριστερά ακόντιον ιστάμενον εν κατατομή προς αριστερά>>κύκλωθεν δε τας λέξεις<<Δήμος Αργιθέας>>...>>. Ο νέος προς συμβολισμό του Αργιθέου.

- Στην έδρα του δήμου υπήρχαν υπηρεσίες όπως Ειρηνοδικείο, Υποδιοίκηση Χωροφυλακής, Ταχυδρομείο, και Αγρονομία. Ιστορικά
γραπτά στοιχεία των υπηρεσιών που λειτούργησαν στα Κουμπουριανά έχουμε μόνο για το ταχυδρομείο που πιστεύεται ότι άρχισε να
λειτουργεί πριν από το 1900 και μαζί με το ταχυδρομείο Νευρόπολης  (Μεσενικόλας) και Φαναρίου είναι τα πρώτα ταχυδρομεία που
λειτούργησαν στην Καρδίτσα . Το 1956 ιδρύεται το ταχυδρομικό γραφείο Πετρίλου και το ταχυδρομείο Κουμπουριανών μετατράπηκε
σε ταχυδρομικό πρακτορείο όπου υπάγοταν και άλλα δύο πρακτορεία των Βραγγιανών μέχρι το 1972 και του Ανθηρού
(Μπουκοβίτσας) μέχρι το 1952. Στο ταχυδρομείο Κουμπουριανών υπηρέτησαν με τη σειρά οι ταχυδρόμοι (διανομείς)
1) Λάμπρος Παλιαντώνης 2)Χαράλαμπος Θεοδοσόπουλος,3)Νικόλαος Γραββάνης από το 1945 μέχρι το
1980(έφιππος) και 4)Κων/νος Καραμπάς 1952 έως το 1957 (έφιππος)
.Η περιοχή του ταχυδρομείου Κουμπουριανών ήταν τα χωριά Στεφανιάδα, Κουμπουριανά, Λεοντίτου, Πετροχώρι,
Φουντωτό, Δροσάτο, Πετρίλου, και Βλάσι. Ως μεταφορείς εργολάβοι που υπηρέτησαν είναι οι. 1) Βασίλης Μαρούλης,2)Βαγγέλης Μιαρίτης,
3)Προκόπης Κίσσας 4)Θωμάς Μαρούλης. Μετέφεραν ταχυδρομικούς σάκους τα πρώτα χρόνια από το ταχυδρομείο Νευρόπολης (Μεσενικόλας)
και αργότερα από το Μουζάκι. Μεταφορείς εργολαβοι από τα Κουμπουριανά στο Ανθηρό δηλαδή μέχρι το 1952 υπηρέτησαν οι.
1)Ζάχος Ιωάννης, 2)Κίσσας Βασίλειος,3)Κόνιαρης Ιωάννης,4) Καλιακούδας Λάμπρος. Και από τα Κουμπουριανά
στα Βραγγιανά από ιδρύσεως του ταχυδρομείου μέχρι το 1980 οι μεταφορείς 1)Παπαχρήστος Δημήτριος, 2)Τσέρας Κων/νος ,
3)Θανασιάς Θεοδόσιος,4) Κίσσας Ηλίας.
Διηγούνται οι ταχυδρόμοι για τι ζωή τους. <<Τα πάντα δώσαμε εμείς οι ταχυδρόμοι της Αργιθέας. Πολύ ιδρώτα ,κόπους,
πεζοπορία και κινδύνους από τα στοιχειά της φύσης. Χιόνια στεφάνια, λιθάρια , ποτάμια χωρίς γιοφύρια, γιδόστρατες.

Το κάθε λιθάρι και το κάθε σύρμα (μονοπάτι) είναι μια ιστορία για μας. Είμαστε όμως περήφανοι.
Αυτά είπε ο ταχυδρόμος που υπηρέτησε στο ταχυδρομείο Κουμπουριανών από το 1945 έως το 1980>>.
Αργότερα καταργήθηκαν και το πρακτορείο Κουμπουριανών και το ταχυδρομείο Πετρίλου.
- Το 1912 καταργήθηκε ο Δήμος Αργιθέας και τα χωριά σχημάτισαν ξεχωριστές κοινότητες, που διευθύνονταν από
κοινοτικά συμβούλια. Έτσι τα Κουμπουριανά αναγνωρίστηκαν ως κοινότητα με Β.Δ. της 29-8-1912 ΦΕΚ Α. 261/1912
και με έκταση 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα οποία το 0,5 τ.χ. σε γεωργική γη το 8,3 τ.χ. σε βοσκότοπους
και το 3,5 τ.χ. σε δάση. Στην κοινότητα Κουμπουριανών παρέμειναν ο οικισμός Δροσάτου
(Μεζήλου) που αργότερα αποσπάσθηκε και αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα Βάσει διατάγματος ης 5-3-1935,
ΦΕΚ α. 88/1935 και το Πετροχώρι (Σπυρέλου) που αργότερα και αυτό αναγνωρίσθηκε και αποσπάσθηκε
με Β.Δ. της 16-1-1947, ΦΕΚ. Α.13/1947 άλλοι συνοικισμοί των Κουμπουριανών είναι το Κοζιοκάρι
που μετονομάσθηκε <<Δάφνη με Β.Δ. 357/28-5-1962 ΦΕΚ. Α. 89/1962, το Ραγάζι, τα Σπιτάκια,
η Κρανιά , το Τσοκαρίσι, η Δραγόϊ, το Παλαιοκοπράκι. Μερικοί από αυτούς δεν κατοικούνται σήμερα.